Ne kadar meraklısınız? Ya da, keyfinize ne kadar düşkünsünüz? Hellraiser: Revival, PC ve konsollar için çıktı ve belki de bu oyun, bu soruları cevaplamanız için doğru bir örnektir.
“Acı ile haz arasındaki sınırı yok edebilmek?”
Gerçek üstü bir deyiş bu, en azından ben öyle düşünüyorum. Clive Barker da gerçek üstü detaylarla bezeli dünyalar hazırlamayı seven bir isim ve haliyle Hellraiser da sinema tarihinin en önemli korku serilerinden bir tanesi.
İşin video oyun boyutuna göz attığımızda ise karşımıza Saber Interactive çıkıyor. Şirket, son yıllarda 80’ler korku sinemasından ilham alarak dikkat çekici işlere imza atıyor. Örneğin, Evil Dead: The Game, keyifle oynadığım ama senaryo modunun yokluğunu fazlasıyla hissettiğim bir oyundu. Bir diğer örnek ise efsanevi John Carpenter ortaklığıyla ortaya çıkan FPS oyunu John Carpenter’s Toxic Commando’ydu. Şimdi tekrar “acı ve haz” iklimine dönelim isterseniz…
Biliyor musunuz, çeşitli denemeler olsa da daha önce bir Hellraiser video oyunu yapılmamıştı. Revival, bir ilk ve tabii ki bu oyun projesinde Clive Barker’ın kendisi de var. Hatta seslendirmesiyle Doug Bradley de var. Bradley, film serisinde Pinhead’e hayat veren orijinal aktördü.
Hellraiser: Revival, “Korku nedir?” sorusuna farklı cevaplar bulabileceğiniz bir yapım
Film serisinden ilham alan oyun, aslında pek çok hayatta kalma korku oyunundan esintiler barındırsa da “Korkutmak” konusunda çok farklı bir noktada duruyor:
Serüven boyunca heyecan duyabilir, gerilebilir, görecekleriniz sebebiyle bazen de rahatsızlık duyabilirsiniz… ama korkmak? Tabii ki korkacağınız anlar da olabilir ama şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki bu oyun, yalnızken oynamanız gereken bir oyun. Zira oyun esnasında yaşayabileceğiniz en büyük korku, “Ya oynarken biri odamdan içeri girer ve beni görürse?” düşüncesi olacaktır.
Daha önce Hellraiser filmlerini izlememiş miydiniz? Sorun değil
Hellraiser: Revival, 1987’de gösterime giren ilk filmdeki olayların 20 yıl sonrasında geçen bir FPS oyunu. Ana karakterimiz Aidan Lynch, Hellraisers isimli motosiklet çetesine mensup yakışıklı bir genç. Tıp fakültesini yarıda bırakmayı ve kız arkadaşı Sun-Hee ile ilginç zevkler üzerine yol almayı seçmiş biri. Üstelik, Sun-Hee’nin elinde bir de Genesis Configuration var ki…
Hellraiser: Revival, spoiler vermeden kısaca anlatmak gerekirse, hastalıklı bir ilişkinin ve tabii ki fazla merak faktörünün ne gibi sonuçlara yol açabileceğini gösteren bir macera sunuyor. Sevgiliniz, bilinmeyene doğru giderken yanında kalmayı mı seçersiniz? Ya da onu geri döndürebilecek kadar cesaretli bir tutum sergileyebilir misiniz/sergilemeli misiniz? Ya da ya da, çoktan seçimini yapmış biri için kendi hayatınızı tehlikeye atmaya gerçekten değer mi? Soruları artırmak mümkün. Belli kalıplar ve cevaplar ise oyunda sizi bekliyor. Tabii Pinhead ve beraberindeki Cenobite’lar da öyle.
Evet, oyunu oynamak için evvela filmleri izlemeniz şart değil. Kendi adıma konuşmam gerekirse, ilk filmi hayal meyal hatırlıyordum ve oyunu bitirdikten sonra film serisini izlemek istedim. Bu istek sizde de oluşabilir.
İsterseniz öncelikle demosunu deneyin. Hem tam sürüm oyunun fiyatı da uygun
Bazen, hakkında pek fikrimiz olmayan oyunlar için “Güzel görünüyor ama en iyisi indirime girmesini bekleyeyim,” deriz hani. Hellraiser: Revival için buna gerek yok aslında. Zira oyuna göz atabilmeniz için ücretsiz bir demo sürümü hali hazırda sizi bekliyor.
Diyelim ki demoyu sevdiniz ve dahasını da istiyorsunuz. Öyleyse tam sürüm oyunun Steam’de 28 dolara satıldığını da söylemeliyiz.
Kız arkadaşınız, Genesis Configuration’ı çözüyor ve macera başlıyor
İlk dakikalarda “Neler oluyor?” ve “Ne yapmalıyım?” gibi soruları sorarak hareket etmeniz gayet normal. Tabii sonrasında görebilecekleriniz üzerine düşüncelere dalmanız da öyle.
Tıpkı filmlerde olduğu gibi oyunlarda da devam edebilmek için “merak” unsurunun sunulabilmesi önemlidir. Hellraiser: Revival da bunu iyi yapıyor.
İlk saatler, bir nevi bu yeni dünyayı keşif ve anlayabilmekle geçiyor. Başta sıkı bir düşman faktörüyle karşılaşmıyorsunuz. Sonrasında ise artık aşina olduğunuz topraklarda kendi kurallarınızla karşı koymaya başlıyorsunuz.
Tutumlu olmalısınız
Oyun, hem yakın dövüş hem de ateşli silah kullanımına uygun bir gameplay sistemi sunuyor. Tabii silah ve cephane bulunabilirliği noktasında cimri davranıldığını söylemek şart. Sonuçta bu bir hayatta kalma mücadelesi ve zor durumda olduğunuzu iliklerinize kadar hissederek sağlam adımlar atmalısınız.
Zayıf düşmanlar, yakın dövüş silahlarıyla kısa sürede devre dışı kalabiliyor ama onları küçümsemeyin. Zira en güçlü noktaları, toplu halde saldırarak büyük bir saldırı gücü oluşturabilmeleri. Bu sebeple sürekli hareket halinde olmak ve bazen de dar noktalardan saldırmak mantıklı olacaktır. Çünkü bazen yapay zekânın da saçmalamasıyla pek çok düşmanı kısa sürede ortadan kaldırabiliyorsunuz. Tabii bazen saldırmak zorunda da değilsiniz. Düşmana görünmeden sabırla hareket edebilir ve gizlenerek de yol alabilirsiniz.
“Saldırılardan hızlıca kaçınma” sistemi, bu oyunda da karşımıza çıkıyor. Doğru zamanda doğru tuşa basarak ölümcül darbelerden kaçmak ve hemen sonrasında saldırıya geçmek mümkün.
Boss dövüşleri de genellikle keyifli. Bazı dövüşlerde başta zorlanabilirsiniz ama uygun saldırı yöntemlerini bulmanız uzun sürmeyecektir diye düşünüyorum. Haliyle silah ve sağlık paketlerinizin kıymetini bu mücadelelerde daha iyi anlayacaksınız.
Ateşli silahlar ve cephane, az evvel de belirttiğim üzere kolay kolay bulunmuyor. Bu yüzden özellikle güçlü rakiplere saklamak daha iyi olacaktır. Tabii etraftan bulabileceğiniz çeşitli araç gereçlerle sağlık kiti ve cephaneler hazırlayabiliyorsunuz. Bir de alışveriş yapabileceğimiz bir kadın var…
Evet, akıllara Resident Evil serisi gelebilir. Etraftan bulduğunuz kimi kırık dökük, kimi ise gerçekten çok para edebilecek şeyleri satabiliyor ve ihtiyacınız olan pek çok şeyi ondan satın alabiliyorsunuz. Peki ama bu kadın kim ve bize niye yardım ediyor? Evet, bu soruların da cevapları oyunda sizi bekliyor.
Ve evet, ilerledikçe küpün yeni özelliklerine erişebiliyor ve bu özellikleri kullanarak çok güçlü saldırılar da gerçekleştirebiliyorsunuz.
Genel olarak keyifli bir oynanış sisteminin olduğunu söyleyebilirim.
Clive Barker, gece kulüplerini seviyor olabilir ama ben sevmiyorum. Yine de…
Gece kulüpleri, renkli ışıklar, yüksek sesli müzikler, deri giysiler, dekolteler ve daha pek çok detay var. Şüphesiz bu evrenin oluşturulmasında Clive Barker’ın kendi hayatındaki deneyimlerin payı çok büyük.
Bölüm tasarımlarına baktığımızda, gece kulüpleri ve buradaki pek çok detayın çok da hoşuma gittiğini söyleyemem. Ama öte yandan, kanlı laboratuvarlar, malikâne, terk edilmiş bölgeler, yıkıntılar ve ormanın ortasındaki bir kulübe…
Kulübe demişken… bir an aklıma Evil Dead ve Call of Duty: Nazi Zombies oyun modunun geldiğini de söylemeliyim ve bu detaylar, aslında oyundan daha fazla keyif almamı sağladı.
Ve tabii ki öte dünyadaki harika labirent detayları…
Hellraiser: Revival, pek çok bölümünde o tekinsiz atmosferi ve yalnızlık duygusunu iyi veriyor. Hele de labirent kovalamacalarında Chatterer’dan kaçmak çok iyiydi.
Unreal Engine 5
Hellraiser: Revival’ı iki farklı laptop’da deneyimledim:
– Bir tanesinde güncel Intel Core 5 işlemci ve Nvidia GeForce RTX 5070 Mobile ekran kartı vardı.
– Bir tanesinde ise 10. nesil Intel Core i7 işlemci ve Nvidia GeForce GTX 1660 Ti ekran kartı vardı.
Hellraiser, etkileyici görsel detaylara sahip. Özellikle öte dünya ve labirent detayları gerçekten çok hoş. Tabii Pinhead ve beraberindekilerin tasarımları da öyle. Ara sinematikler de tıpkı bir animasyon filmini andırır nitelikte.
5070’li laptopta oynarken hiçbir performans sorunu olmadan 1080p ultra ayarlarda rahatlıkla yol alabildim.
1660 Ti’lı laptopla oynadığımda ise 1080p orta ayarlarda genellikle iyi performans elde ettim ama özellikle kalabalık ekranlarda performans düşüşleri de oldu tabii.
Kısacası oyun, düşük sistemlerde bile oynayabileceğiniz bir yapıda. Bunda tabii ki Unreal 5’in de katkısı var. Tekrar etmek gerekirse, öncelikle demosunu indirerek hem kendinizi hem de sisteminizi test edebilirsiniz.
Siz nasıl korkmak istersiniz?
Clive Barker’s Hellraiser: Revival’ı etrafı araştırarak oynadım ve yaklaşık 19 buçuk saatte tamamladım.
Kesinlikle yetişkinlere yönelik bir oyun ve kesinlikle yalnızken oynanması gerekiyor.
Şiddet, çıplaklık ve daha pek çok detay sunan bu oyun, klasik bir jump-scare korku oyunu değil. Oynarken sıklıkla “Hadi be, bu kadar da olmaz!” diyebileceğiniz bir oyun. Üstelik, Saber Interactive de bunu saklamıyor ve gerçekten cesur bir oyun ortaya çıkardıklarını tekrarlıyor.
Şimdi…
Bu küpü kurcalamaya cesaretiniz var mı?
–
